சௌமா இலக்கிய விருதுகள் 2020. மணப்பாறை. (13.02.2021)
Friday, March 19, 2021
அகில இந்திய கட்டுனர் சங்கம் திருச்சிராப்பள்ளி (29.01.2021)
அகில இந்திய கட்டுனர் சங்கம் திருச்சிராப்பள்ளி (29.01.2021)
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்,தஞ்சை. பன்னாட்டுக் கருத்தரங்கம். 30 ஜனவரி 2021
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் , தஞ்சை.
பன்னாட்டுக் கருத்தரங்கம்.
30 ஜனவரி 2021
(திருக்குறள் பற்றிய எனது கட்டுரை முதல் பரிசு பெற்றது. )
Thursday, March 18, 2021
Friday, March 12, 2021
Sunday, March 7, 2021
Saturday, February 27, 2021
Friday, February 19, 2021
Wednesday, February 17, 2021
அருமைத் தோழர் சி. பாலசுந்தரம்
இன்று ஒன்பதாம் ஆண்டு நினைவு நாள். CB என்று எல்லோராலும் அழைக்கப்பட்ட அருமைத் தோழர் சி. பாலசுந்தரம் 2012 ஆம் ஆண்டு காலத்தில் அகாலமானார் .
என் தொழிற்சங்க வாழ்க்கையிலும் , தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் , நிபந்தனையற்ற அன்பைப் பொழிந்த ஆளுமை.
படிக்கப் புத்தகம் கொடுப்பதாகட்டும் , பசியறிந்து பக்கத்தில் இருந்து உணவு பரிமாறுவதாகட்டும் , பிறரிடத்தில் பெருமிதத்துடன் அறிமுகப்படுத்துவதாகட்டும், நல்வார்த்தைகள் சொல்லி வழிகாட்டுவதாகட்டும் அவருக்கு நிகர் அவர் மட்டுமே.
சிவந்த நிறம் , ஏற்றிச் சீவிய சுருண்ட கேசம், நீண்ட ஜிப்பா , மிகச் சற்றே சாய்ந்த நடை , களங்கமற்ற புன்னகை , இளம்பசுமை ஒளிரும் கண்கள் , கைகளில் புகையும் சார்மினார் , எவரிடத்தும் பகைகொள்ளாத பண்பு , ஆழ்ந்த பரந்த வாசிப்பு , பண்படுத்தும் விமர்சனம் , அரவணைக்கும் தலைமைப் பண்பு , பொதுப் பணத்தைக் கையாளும் நேர்மை , எல்லோருக்கும் இடமளித்த இல்லம், அனைவருக்கும் உணவளித்து உபசரித்த மன்னி , அன்பான ஆனந்த்... காந்த் ...
அது வற்றல் குழம்போடு மட்டும் நின்றதில்லை. பிற்பகல் வீட்டில் மன்னியின் கை மணம் நிறைந்த அன்பில் ஆக்கிய குழம்பு, மன்னியின் உபசரிப்பு , பரிமாறும் பாங்கு , மன்னியும் பிகே என்றழைக்கும் குழைவு ... பிறகு இரவில் என் அசைவ உணவுப் பழக்கம் அறிந்து இரயிலடியில் இருக்கும் கூரைக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்று , தான் உண்ணாமல் ... நான் உணவருந்தியதும், வெற்றிலை வாங்கிக் கொடுத்து ... வாய் சிவந்திருக்கிறதா என்று கேட்டுப் பார்த்து மகிழ்ந்து , பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டு , பயணச்சீட்டுக்குக் காசு கொடுத்து , பகிரங்கமான இரகசியமாக வில்ஸ் சிகரெட் பாக்கெட் வாங்கிக் கொடுத்து , பேருந்து புறப்படுகிற வரை பார்த்திருந்து ...தன் உருவத்திற்கும் உயரத்திற்கும் தொடர்பற்ற ஒரு சிறிய மொபெட்டில் போவதை ..
எழுத முடியவில்லை . விரல்களுக்கும் வியர்க்கிறது ... அது வியர்வை அல்ல ..
விரல்களின் கண்ணீர்.
நெஞ்சம் மறப்பதில்லை...
அண்ணா...
Friday, February 12, 2021
Friday, February 5, 2021
Friday, January 29, 2021
Wednesday, January 20, 2021
Friday, January 8, 2021
சீவலப்பேரி பாண்டி எழுதிய சௌபா என்ற சௌந்திரபாண்டியன் - 30
சீவலப்பேரி பாண்டி எழுதிய சௌபா என்ற சௌந்திரபாண்டியன் - 30
இந்தக் கட்டுரையின் முந்தைய பகுதியை (சௌபா-29) ஜூலை இறுதி வாரம் எழுதினேன். இடையில் நான்கு மாதங்கள் இடைவெளி விழுந்தது. தவிர்க்க இயலாத வேறு பணிகள். தொடர்ந்து வாசிக்கும் நண்பர்கள் இந்த இடைவெளியைப் பொருத்தருளுமாறு வேண்டுகிறேன்.
பார்த்த திசையில்...
அப்பா வந்துகொண்டிருந்தார். புகைத்துக்கொண்டிருந்த சிகரெட்டை தரையில் எறிந்தேன். அப்பா திரும்பிக் கீழே விழுந்த சிகரெட் துண்டைப் பார்த்தார். இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அவர் தேநீர் அருந்தி முடித்தப் பிறகு, “போகலாமா..?” என்பதுபோலப் பார்த்தார். அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன்.
வேலையில் சேருவதற்கான ஆயத்தங்களை இருவரும் இணைந்து மேற்கொண்டோம். எப்போதாவது ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் மட்டுமே பேசிக்கொண்டோம். வேலைக்குச் சேருகிறபோது ஆயிரம் ரூபாய் காப்புரிமைத் தொகையாக (செக்யூரிட்டி டெபாசிட்) செலுத்த வேண்டும் என்று வேலை நியமன உத்தரவில் போட்டிருந்தது. அந்தப் பணத்தையும், கைச் செலவுக்குப் பணமும் அப்பாதான் கொடுத்தார். அவரிடம் பணம் வாங்க எனக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. 1981இல் அது பெரிய பணம்தான். சம்பாதித்து, அதைத் திருப்பிக் கொடுத்தேன் என்றாலும் வேலைக்குச் சேர அவர்தான் பணம் கொடுத்தார். இது தொடர்பில் எழுத வேண்டிய நிறைய செய்திகளை வேறொரு தொடரில் தனியே எழுதுகிறேன்.
நான் இராமநாதபுரத்தில் வேலைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன். சௌபா அமெரிக்கன் கல்லூரிக்குப் படிக்கப் போனான். நேரம் கிடைக்கிறபோதெல்லாம் இராமநாதபுரம் வந்து போவான். அடுத்த ஆண்டிலேயே அருப்புக்கோட்டைக்கும் சாயல் குடிக்கும் நடுவில் இருக்கும் மேலப்பரளச்சி என்ற சிறிய கிராமத்திற்கு நிர்வாகம் என்னைத் தூக்கி அடித்தது. சௌபா அங்கும் வந்தான். அந்த ஊரில்தான் சௌபாவின் நண்பனாக இருந்த பிரபாகரை எனக்கு சௌபா அறிமுகம் செய்து வைத்தான். பிரபாகர் பரளச்சிக்காரர். பிரபாகர் இப்போது மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியர். இரண்டே ஆண்டில் மீண்டும் இராமநாதபுரத்தி்ல் என்னைத் தூக்கிப் போட்டது நிர்வாகம். அதே ஆண்டில் தொழிற்சங்கப் பணிகளுக்காக நானே சாத்தூருக்கு மாற்றலாகிப் போனேன். சாத்தூரில் இருந்து பள்ளத்தூர். பள்ளத்தூரில் இருந்து சாத்தூர். மீண்டும் சாத்தூரில் இருந்து தேவகோட்டை. தேவகோட்டையில் இருந்து விருதுநகர். விருதுநகரில் இருந்து கண்டனூர் புதுவயல் என்று நான் இடம் மாறிய எல்லா ஊர்களுக்கும் சௌபா வந்திருக்கிறான். ஏதேனும் பணி நிமித்தமாக, ஏதேனும் விவாதிப்பது தொடர்பாக, சந்திப்பதற்காக என்று எதன் பொருட்டேனும் சந்தித்துக்கொண்டே இருந்தோம்.
அதனால், எங்கள் நட்பு ஒன்றுபோல நீடித்து நிலைத்து இருந்தது என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. இடையில் கருத்து வேற்றுமை ஏற்பட்டு இரண்டு ஆண்டுகள் சந்திக்காமலும் பேசாமலும் இருந்தோம். அந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பின்னான ஒருநாளில் மதுரையில் மேலமாசி வீதியில் நேருக்கு நேர் சந்தித்து எல்லாப் பகையும் கோபமும் மறந்து நட்பானோம்.
இருவரின் வாழ்க்கையிலும் ஏற்றமும் இறக்கங்களும் இருந்தபோதும் உள்ளார்ந்த நட்பில் பழுது ஏற்பட்டதில்லை. வங்கிப் பணியை விட்டு விலகுவது என்கிற என் முடிவில் சௌபாவிற்கு உடன்பாடில்லை. என்னை எப்படியேனும் வேலையில் நீடித்திருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தான். “நினைச்சப்ப வந்து பாக்கவும், சேர்ந்து சாப்பிடவும், பேசவும் ஆளு வேணும் பிகே. எங்கேயாவது ஒரு ஊர்ல வேலைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாத்தான் அது சாத்தியம்... அதுக்காகவாவது வேலைய விடாதீங்க..” என்று சொன்னான். நான் வேலையை விடுவதில் உறுதியாக இருந்தேன். “சரி, வேலைய விட்டுட்டு வேற என்ன வேலைக்குப் போகப்போறீங்க..” என்று கேட்டான். “தெரியல...” என்றேன். உரிமையோடு கோபித்துக்கொண்டான். அது தெரியாமல் வேலையை விடக்கூடாது என்றான்.
நான் சொன்னேன். “எட்டயப்புரத்தில் இருந்து சமஸ்தான வேலையை விட்டுவிட்டு பாரதியார் மதுரைக்கு வந்த போது, எந்த வேலைக்குப் போகப் போகிறோம் என்று தெரியாமல்தான் இருந்தார். அதைப் பற்றி பின்னாளில் நண்பர்கள் கேட்ட போது “பிடித்திருக்கிற கொம்பை விட்டால்தான், குரங்கு அடுத்த கொம்பிற்குத் தாவ முடியும்..” என்று சொல்லியிருக்கிறார் பாரதியார். பிடித்திருக்கிற கொம்பை விட்ட பிறகு, அடுத்த கொம்பு கிடைக்காவிட்டால் குரங்கு என்னாகும்? என்று நண்பர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். அடுத்த கொம்பு கிடைக்காவிட்டால், கீழே விழுந்து மண்டை உடைந்து சாக வேண்டியதுதான் என்று சொல்லிச் சிரித்தாராம் பாரதியார். சௌபா... பிடிக்காத இடத்தில், பிடிக்காத மனிதர்களோடு, பிடிக்காத வேலையைப் பார்ப்பதை விட, மண்டை உடைந்து சாவது சிறந்தது...” என்றேன். உரக்கச் சிரித்தான். அதற்குப் பிறகு அது குறித்து சௌபா என்னிடம் பேசவே இல்லை.
நான் திரைத்துறையில் திரு. பாரதிராஜாவிடம் உதவி இயக்குநராகப் பணியில் சேர்ந்தேன். அப்படி நான் சினிமாவில் சேர்ந்ததில் சௌபாவுக்கும் பங்கு இருந்தது. உண்மையில் எனக்குச் சினிமா குறித்த கனவுகள் இருந்ததில்லை. என் கனவிலும் சினிமா இருந்ததில்லை. ஆனாலும் சினிமாவில் பணி செய்ய நேர்ந்தது. நாற்பது ஆண்டுகாலம் எங்கள் நட்பு நீடித்து நிலைத்திருந்தது.
2019ஆம் ஆண்டு ஒரு வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டான் சௌபா. நீதிமன்றத்திற்கு சௌபா அழைத்து வரப்பட்ட போதும், சிறையில் இருந்த போதும் அவனையும் என்னையும் அறிந்திருந்த நண்பர்கள் மூலம் சில செய்திகளைச் சொல்லி அனுப்பினேன். அவனும் எனக்குச் சில செய்திகளைச் சொல்லி அனுப்பினான். சில வாரங்களிலேயே உடல் நலம் சீர்குலைந்து சிறைச்சாலையில் இருந்து அரசுப் பொது மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டான்.
செல்லூரில் இருந்து அன்புத்தோழன் தர்மலிங்கம் மருத்துவமனையில் இருந்து சௌபாவைப் பார்க்கப் போன போது, “என்னைய பிகே புரிஞ்சிக்கிட்டாரு... எனக்கு தகவல் சொல்லிவிட்டாரு... அது எனக்குப் போதும்.” என்று தர்மலிங்கத்திடம் சொல்லியிருக்கிறான்.
எப்படியேனும் சென்று பார்த்துவிடுவது என்று பயண ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டிருந்தேன். அவன் இறந்துபோனதாக செய்தி வந்தது. தத்தனேரி பொது மயானத்தில் இறுதிச் சடங்குகள் நடந்ததாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.
அந்த மயானத்தில்தான் என் தாயின் உடல் அருகே, என் சகோதரியின் வருகைக்காக நாங்கள் காத்திருந்தபோது, ஒரு கதை சொல்லுமாறு சௌபா என்னைக் கேட்டுக்கொண்டான். நானும் கதை சொன்னேன். கதை சொல்லி வளர்த்த அம்மாவுக்குச் சொன்ன கடைசிக் கதை என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு கண்ணீர் பெருக, என் தோளில் முகம் புதைத்து சௌபா அழுதிருக்கிறான்.
இதோ, இப்போதும் கதை சொல்ல நான் இருக்கிறேன். நண்பனே..! நீ எங்கு இருக்கிறாய்..?
பாரதி கிருஷ்ணகுமார்.
இந்தத் தொடரை நிறைவு செய்கிறேன். இதற்கு மேல் எப்படி எழுத?
Tuesday, January 5, 2021
Saturday, December 26, 2020
Friday, December 18, 2020
Thursday, December 10, 2020
Wednesday, December 9, 2020
பாரதி பிறந்தநாள் விழா
அனைவருக்கும் வணக்கம்.
டிசம்பர் 11 மகாகவி பாரதியார் பிறந்தநாள் விழா .
பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெறுகிறது .
அனைவரையும் இருகரம் கூப்பி அழைக்கிறேன் .
அன்று காலை மூன்று அரிதான புத்தகங்கள் மறுபதிப்புக் காண்கின்றன.
1 ஆக்கூர் அனந்தாச்சாரி எழுதிய கவிச்சக்கரவர்த்தி பாரதியார் சரித்திரம்
1936 இல் வெளியானது.
2. ம.பொ.சி எழுதிய உலக மகாகவி பாரதி .
1966 இல் வெளியானது.
3. பெ.தூரன் எழுதிய பாரதி தமிழ் .
1982 இல் வெளியானது.
இம் மூன்று புத்தகங்களும் அதற்குப் பிறகு மறுபதிப்பு காணாத புத்தகங்கள்.
மூன்று புத்தகங்களும் மிகக் குறைவான பிரதிகளே அச்சிடப்பட்டுள்ளது .
மூன்று புத்தகங்களும் சேர்த்து விலை ₹ 700 மட்டுமே.
பாரதி அன்பர்களுக்கு அரிய வாய்ப்பு .
வருக ... பயன் பெறுக .
Tuesday, December 8, 2020
இறுதி நிர்வாணமும் , நிர்வாணத்தின் இறுதியும் ...
இறுதி நிர்வாணமும் , நிர்வாணத்தின் இறுதியும் ...
இங்கிருந்து போனவன்
அங்கு அகதியானான் .
தத்துவம் தரைமட்டமாகி விட,
பதுங்கு குழியில் பயந்திருந்தான் .
எல்லாப் பாதைகளும் அடைபட்டு விட ,
தப்பித்துப் போகத் காத்திருந்தான் .
கடலின் அலையிலும், கரையிலும் ,
காலனேறி வருவது கண்டு கலக்கமுற்றான் .
தாய்நாடு திரும்பும் தாகம் வெள்ளமாக ,
வழியின்றித் தவித்திருந்தான் .
தாய்நாடும் தனக்கெதிராக நிற்கப் ,
புலம் தெரியாது புலனழிந்தான்.
தனக்கென்றொரு தாய்நாடு இலாததைத்
தாமதமாய் உணர்ந்து தருக்கழிந்தான் .
ஆயுதங்கள் ஊளையிட்ட அகாலத்தில்
கனத்த மௌனத்தோடு கட்டுமரமேறினான் .
உலகுகாக்க உரைத்த தத்துவம் , தன்னையும்
காப்பாற்றாதது கண்டு பேதலித்தான் .
ஆசைகளை அறுத்தவன் உயிர் பிழைக்கும்
ஒற்றை ஆசையைச் சுமந்து பயணித்தான் .
முன்பு வந்தது போலன்றி, கடல்நீரின்
அடர்த்தி கூடி அடர் சிவப்பானதை உணர்ந்தான் .
கரையேறியதும் , வந்தது கட்டுமரத்திலல்ல ;
கட்டித்தழுவிய உடல்கள் என்றறிந்து நடுங்கினான்.
பிறந்தவீடும் புகுந்தவீடும் புறந்தள்ளிவிட
நிராகரிப்பின் கசப்போடு சுண்டாவைத் தேடியலைந்தான் .
சுண்டா காணாமல் போனவர்களில் பட்டியலில்...
இசைபோலும் அவன் மகள் நிர்வாணமாகக் கிடந்தாள் .
பிறப்புறுப்பில் குருதி பெருகிக் காய்ந்து கிடந்தது .
கைகள் பின்புறம் கட்டப்பட்டு இறந்து கிடந்தனர்
அந்தத் தோட்டத்து ஆண்கள் .
முன்பொருமுறை முற்பகலில்
ஞானம் பெற்ற அதே வேதமரத்தின்
தாழ்ந்த கிளையொன்றில் , குருதி தோய்ந்த
தன் துவராடையின் துணைகொண்டு
தூக்கிட்டு மாண்டு போனான் .
இறுதி நிர்வாணம் அறிந்தவன்,
நிர்வாணத்தை இறுதியில் தேர்ந்தான் .
ப்ரகலாதன்
(பாரதி கிருஷ்ணகுமார் )
Saturday, December 5, 2020
Tuesday, December 1, 2020
Friday, November 27, 2020
Monday, November 23, 2020
மேடையை வசப்படுத்துவது எப்படி ? தினமணி தீபாவளி மலர்- மேடைப்பேச்சு ஒரு நிகழ்கலை
1. எப்போதும் மேடை என்பது தனித்த , உயர்ந்த பீடம் அல்ல ; அது பார்வையாளர்கள் கண்களில் , பேசுபவர் காணக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தரப்படும் தற்காலிக உயரம் . மேடையில் ஏறி விடுவதாலேயே நாம் உயர்ந்தவர்கள் ஆகி விடுகிறோம் என்று கருதாமல் இருப்பது , மேடையை வசப்படுத்த விரும்புவர்களுக்கான அரிச்சுவடி .
2. எந்த மேடையிலும் ஏறுவதற்கு முன் , அது நமது சிந்தனைக்கு உகந்த மேடைதான் என்கிற உறுதிப்பாடு வேண்டும் . எத்தனை கோடிக் கொட்டிக் கொடுத்தாலும் , அறிவுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் ஒவ்வாத மேடைகளை மறுக்கிற மன உறுதி ஆதாரமானது . ஒவ்வாத மேடைகளில் ஒளிரவே இயலாது .
3. மேடையை அறிவதென்பது , பார்வையாளர்களை அறிவதேயாகும் . பார்வையாளர்கள் இன்றி மேடைகள் இல்லை. பார்வையாளர்களின் நீட்சியே மேடை . மேடையின் நீட்சியல்ல பார்வையாளர்கள் . இதை அறிந்திருப்பது அவசியமானது .
4. எந்த அவையிலும் , கூடி இருப்போர் அனைவரின் நேரமும் நம் கைகளில் தரப்பட்டிருக்கிறது என்கிற கவனமும் அக்கறையும் எப்போதும் நினைவில் இருக்கட்டும் . சங்கீதம் தெரியாது போனாலும் பிழையில்லை . இங்கிதம் தெரியாமல் இருக்கலாகாது .
5. மேடையில் நிற்பது நுனிக் கொம்பேறுவது என்கிற அவையச்சம் இருந்தேயாக வேண்டும் . அந்த அச்சம் தருகிற துணிவு எல்லையற்றது.
6. நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள், பார்வையாளர்கள் என சுற்றுச் சூழலை முற்றாக உணர்ந்து , பேசுபொருளைத் தீர்மானிப்பது பேசுகிறவன் கடமை . கண்ணியமும் , கட்டுப்பாடும் தேவைப்படுகிற கடமை .
7. முழுமையான , விரிவான முன்தயாரிப்பு ( HOME WORK ) இன்றி மேடையேறுதல் குற்றம் . தயாரிக்க இயலாது போனால், பேசுவதைத் தவிர்ப்பதே சிறந்தது . தயாரிக்கப்படாத உரை நிகழ்த்தப்படாவிட்டால் , எவருக்கும் எந்த இழப்பும் இல்லை .
8. வெல்லும் சொல் தேர்ந்து பேசுவது வெற்றிக்கான வழி . மனித மனங்களை வெல்லுவதொரு மாயக்கலை . அது அவ்வளவு எளிதில் வசமாகி விடுவதில்லை. அர்ப்பணிப்பு , அக்கறை , உழைப்பு , என்று பல படிகள் ஏறித்தான் உயரத்துக்கு வர இயலும் .ஒரு குழந்தைக்குச் சோறூட்டும் தாயின் அக்கறை போலப் பேச்சு இருக்க வேண்டும் . எப்படியாவது கற்றுத் தந்துவிட வேண்டும் என்ற நல்லாசிரியனின் தீவிரம் தேவைப்படுகிறது .இந்த அக்கறையும் , தீவிரமும் பேசுகிற சொற்களில் மட்டுமல்ல; சொற்களின் இடைவெளிகளிலும் இருக்க வேண்டும். பேசுவதை நாமும் கேட்டுக் கற்றுக் கொள்ளுகிறோம் என்பதால் , எப்போதும் ஒரு மாணவப் பணிவு மனதிற்குள் இயங்குதல் வேண்டும் .
9. இவை அனைத்தின் திரட்சியில் . எல்லையற்றுப் பரந்து விரிந்த நமது மொழி, நமக்குத் தரும் விசாலமான வெளியெங்கும் பறந்து திரிதல் வேண்டும் .சொற்கள் சேர்ந்து பொருளாக உருக்கொள்ளும் தருணத்தில் , தொனியின் துணை கொண்டு களமாட வேண்டும் . பேசுகிறவரை அது நிலம் . பேசத் துவங்கியதும் அது களம் .
10. ஆயிரம் பேர் நிறைந்த அவையென்றால் , இரண்டாயிரம் கண்களும் , இரண்டாயிரம் செவிகளும் பார்த்துக்கொண்டும் / கேட்டுக்கொண்டும் இருக்கப் பேசுகிறோம் என்கிற பிரக்ஞையில் இருந்து பிறழவே கூடாது .
11. புதிய சிந்தனைகளும் , செய்திகளும் அவைக்கு எளிதில் வசமாகி விடும் . தேர்ந்த அவை அதனை அப்போதே கொண்டாடி மகிழ்ந்து விடும் . ஆனால் , அறிந்த செய்திகளைப், பேசியே தீர வேண்டியவற்றை பேசுகிறபோது , கூறியது கூறல் நேருகிறபோது , வியத்தகு புதுமையுடன் அதனை மொழிதல் வேண்டும் .
12. மேடைப்பேச்சு ஒரு நிகழ்கலை . சர்க்கஸ் , நாடகம் , கூத்து இவற்றைப்போல ... "கரணம் தப்பினால் மரணம் " என்கிற கவனமே , நமது வழித்துணை .
13. மொழி , சிந்தனை , த்வனி இவற்றுடன் உடல் மொழியும் இசைவாகச் சேருவது , சமைத்த பண்டத்தைச் சாதுர்யமாகப் பரிமாறுவதற்கு ஒப்பானது .
14. தனித்தனி இழைகள் சேர்ந்து , கூடித் துணியாகி மானம் காப்பது போலவே , மேற்சொன்னதெல்லாம் சேர்ந்துதான் ஒரு உரை நிகழ்த்தப்படுகிறது . அது பேசுகிறவனுக்குப் பொருளும் , புகழும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் . அது அவன் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கான நேரிய பொருளீட்டும் வழி. ஆனால், ஒட்டுமொத்த மனித குலத்தின் மீதான மாண்புடைய, மாசற்ற அன்பும், இந்த மண்ணின் மீது கொண்ட மாளாத காதலும் தான் வசப்படுத்தும் தகுதிகள்.
15. "அவையஞ்சி மெய் விதிர்ப்பார் கல்வியால் பயனில்லை, "கல்லார் அவையாஞ்சா ஆகுலச் சொல்லாலும் பயனில்லை" என்பார் பிரபந்தங்களின் பேராசான் குமரகுருபரர். இது - "பூத்தலின் பூவாமை நன்று."
16. ஓர் அங்குலமேனும் தானும், சபையும் மாண்புற்று உயர வேண்டும் என்று கங்கணம் காட்டிக் கொண்டால், எல்லாமே நம் வசமாகும்.
Friday, November 20, 2020
Thursday, November 19, 2020
"இருப்பிடம்"
கழுத்தறுத்தாய்
பின்னிருந்து...
நீ அறுப்பதற்கு இசைவாகக் கழுத்தை சாய்த்துக் கொடுத்தேன் என்பது உனக்குத் தெரியுமா ?
நீ பற்றிக்கொண்டு போவதற்கு ஏதுவாக
நொடிகளின் இடைவெளிகளின் இடைவெளிகளில்
என் தலைமுடி வளர்ந்தது உனக்குத் தெரியுமா ?
சிந்துகிற குருதி உன் கால்களில் பட்டுவிடக் கூடாதென்பதற்காக அறுபட்ட கழுத்தின் தசைகள் துடித்தது உனக்குத் தெரியுமா ?
நீ அறுப்பதற்கு முந்தைய கணங்களிலேயே
என் சிந்தனையின் இருப்பிடத்தை
இடம் மாற்றிக் கொண்டது உனக்குத் தெரியுமா ?
கழுத்தறுபட்ட பின்னும் கைகள் எழுதுவதைப்
பார்த்திருக்கிறாயா?
பார்.
-ப்ரகலாதன்
(பாரதி கிருஷ்ணகுமார் )
Sunday, November 15, 2020
Friday, November 6, 2020
Thursday, November 5, 2020
42 B , L.F தெரு , சாத்தூர் .
உங்கள் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியான தருணம் எது என்று கேட்டால் எதைச் சொல்வீர்கள் என்று "அந்திமழை" மாத இதழில் இருந்து ஒரு கட்டுரை கேட்டார்கள் . அனுப்பினேன் . பிரசுரம் ஆகி இருக்கிறது. அந்திமழைக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியும் வணக்கமும்.
அதன் சற்றே சுருக்கப்பட்ட வடிவம் நவம்பர் மாத அந்திமழையில் பிரசுரம் ஆகி இருக்கிறது.
இது முழுக் கட்டுரையும் ...
30 ஏப்ரல் 1990
அப்போது நான் கிராம வங்கி ஊழியன். அதன் ஊழியர்கள் சங்கத்தின் பொதுச்செயலாளர். அகில இந்திய அமைப்பின் துணைப்பொதுச் செயலாளர். நாடெங்கிலும் கிராமவங்கி ஊழியர்களின் ஊதியம், பணி நிலைமைகள் என எல்லாவற்றிலும் ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள். ஏற்றத்தாழ்வுகள்.மிகவும் இழிவான நிலைமையில் வைக்கப்பட்டு இருந்தார்கள் நான்காம் நிலைக் கடைநிலை ஊழியர்கள்.பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பணி நிரந்தரம் இன்றி , அந்தக் கூலிகளாக அற்ப ஊதியத்தில் பணி புரிந்தனர். என் கவனம் முழுவதையும் அவர்கள் பக்கம் திருப்பினேன் . அவர்கள் பணிநிலைமையை மாற்ற, எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் எதையும் நிர்வாகம் பொருட்படுத்தவில்லை. அதிகாரிகள் ஆளுக்கொரு திசையில் கைகாட்டி விட்டு, ஆடம்பரமாய்த் திரிந்தார்கள். பொறுக்க முடியாமல் 28 ஏப்ரல் 1986 ஆம் தேதி ஒரு நீண்ட கடிதத்தை உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கு எழுதினேன் . 13 ஜுன் 1986 அன்று , பழுப்பு நிற நீண்ட உறையில் ,அரக்கு வண்ணத்திலான உச்ச நீதிமன்றத்தின் இலச்சினையோடு கூடிய கடிதம் வந்தது.எனது முந்தைய கடிதமே , மனுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாக, இந்தக் கடிதம் சொன்னது . நான் வழக்காடத் தயாரானேன் . பின்னாளில் நீதியரசரான திரு கே சந்துரு , அப்போது எங்கள் சங்கத்தின் வழக்குரைஞர். எல்லாம் தயாரானது.
அந்தச் சமயத்தில், கிராமவங்கி ஊழியர்களின் ஊதியம், பணி நிலைமைகள் குறித்து விசாரிக்க ஒரு தீர்ப்பாயத்தை உச்சநீதி மன்றமே அமைத்தது.எங்கள் வழக்குகள் அனைத்தும் தீர்ப்பாயத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. தீர்ப்பாயத்தில் அனைத்து ஆவணங்களுடனும் ஆதாரங்களுடனும் சாட்சியம் அளித்தேன் . நான்காம் நிலை ஊழியர்கள் பணி நிரந்தரம் குறித்துக் கூடுதல் கவனம் செலுத்தினேன் . மூன்றாண்டு கால விசாரணைக்குப் பிறகு 30 ஏப்ரல் 1990 அன்று தீர்ப்பாயம் தனது தீர்ப்பை வழங்கியது.
ஹைதராபாத்தில் இருந்து இயங்கிய தீர்ப்பாயத்தின் அலுவலகத்தில் நீதிபதி ஓபுல்ரெட்டி தனது தீர்ப்பை வழங்கிய போது , அந்த அறையில் நானும் இருந்தேன் . நாங்கள் வழக்கில் பெற்றோம்.
இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாகப் பணி நிரந்தரம் நடந்தது பாண்டியன் கிராம வங்கியில் தான் . சராசரியாக ₹20000 வரை ஊதிய நிலுவைத் தொகை நான்காம் நிலை ஊழியர்களுக்குக் கிடைத்தது. பின்னர் அவர்களில் பெரும்பாலானோர் பதவி உயர்வு பெற்று, காசாளர்கள்/ மேலாளர்கள் ஆகிப் பணி ஓய்வும் பெற்று விட்டார்கள் . ஒரு நாகரீகமான ஓய்வூதியமும் பெற்றுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
இந்த மகிழ்ச்சி ஒரே ஒரு நாள் மகிழ்ச்சி அல்ல ...எனக்கு மட்டுமான மகிழ்ச்சியுமல்ல ...பலருக்குமான தொடர் மகிழ்ச்சி.
28 ஏப்ரல் 1986 அன்று சாத்தூரில் , 42 B, LF தெருவில் இருந்த , எங்கள் சங்கத்தின் அலுவலகத்தில் இருந்து எழுதின கடிதம் தந்த மகிழ்ச்சி அது .
அந்த இடத்தை , எழுதிய கணத்தை இப்போதும் நினைக்கிறேன்.
மகிழ்கிறேன்.
பாரதி கிருஷ்ணகுமார்
Wednesday, October 28, 2020
Thursday, October 22, 2020
Friday, October 16, 2020
Saturday, October 10, 2020
Monday, September 28, 2020
எழுச்சித் தமிழருடன் ...
இரண்டாயிரத்துப் பதினைந்தாம் ஆண்டு எனது கதை, திரைக்கதை, உரையாடல் மற்றும் இயக்கத்தில் உருவான திரைப்படம் “என்று தணியும்”
வேல் புரொடக் ஷன்ஸ் சார்பில் அத்திரைப்படத்தைத் திருப்பூர் யுனிவர்சல் திரையரங்க உரிமையாளரும், நான் எப்போதும் அப்பா என்று மதிப்புடனும் பணிவுடனும் அழைக்கும் திரு. கே.பழனிசுவாமி அதைத் தயாரித்திருந்தார்.
முற்றிலும் புதுமுகங்களே நடித்த திரைப்படம்.
படத்தில் ஒருவருக்கும் ஒப்பனை கிடையாது.
அது உண்மைக் கதை அல்ல, உண்மைகளின் கதை.
தமிழில் ஆணவப் படுகொலைகளுக்கு எதிராகப் பேசிய முதல் திரைப்படம்.
உடுமலை சங்கர், தர்மபுரி இளவரசன், ஓமலூர் கோகுல்ராஜ் போன்ற ஆணவப் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களுக்கு, இத்திரைப்படத்தை சமர்ப்பிக்கிறோம் என்று நாங்கள் தந்த விளம்பரத்தை எந்த நாளிதழும் வெளியிடவில்லை, தீக்கதிர் தவிர..
அந்தத் திரைப்படத்தின் சிறப்புக் காட்சிக்கு வந்து சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று எழுச்சித் தமிழரை நேரில் சந்தித்து அழைத்தேன்.
இலங்கையில் இருந்து அவர் எடுத்து வந்த ஆவணப்படத்தின் முதல் பிரதியை பெற்றுக்கொள்ளும் மதிப்புமிகு வாய்ப்பை, எனக்கு மிக முன்னதாகவே அவர் தந்திருந்தார்.
நண்பர்களோடும் தோழர்களோடும் வந்திருந்து சிறப்பித்தார்.
திரைப்படத்தைப் பார்த்தார். மனம் திறந்து பாராட்டினார்.
இத்தருணத்தில் அவர் தந்த அங்கீகாரத்திற்கு மனமார்ந்த நன்றி பாராட்டுகிறேன்.
Friday, September 25, 2020
நன்றியுரை..!
ராமைய்யாவின் குடிசை ஆவணத் திரைப்படத்தின் வெளியீட்டு விழாவில்... பாரதி கிருஷ்ணகுமார் நன்றியுரை..!
Tuesday, September 22, 2020
மருத்துவர் ச. இராமதாசு அவர்களுடன்...
மதுரையில் இருந்து இயங்கி வரும் மக்கள் கண்காணிப்பகத்தின் வழிகாட்டுதலில், மனித உரிமைக் கல்வி நிறுவனத்தின் தயாரிப்பில் இயக்கிய ஆவணப்படமே “எனக்கு இல்லையா கல்வி..?”
கல்வி குறித்த ஆவணப்படங்களில் தலை சிறந்தது எனப் பேராசிரியர் ச. மாடசாமி அவர்களால் பாராட்டப் பெற்ற ஆவணம்.
ஆவணப் படத்திற்கென சாட்சியம் அளிக்குமாறு பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் நிறுவனத் தலைவர் மதிப்பிற்குரிய மருத்தவர் ச.இராமதாசு அவர்களைக் கேட்டுக்கொண்டோம்.
தயக்கமின்றி இசைவு அளித்தார். தரமான சாட்சியம் அளித்தார். கல்வி தொடர்பாக மிகுந்த காத்திரமான சிந்தனைகளோடு உரையாடினார்.
அவரைச் சந்தித்த கணங்கள் முக்கியமானவை.
சந்திப்பை சாத்தியப்படுத்தி, உடனிருந்து ஒத்துழைத்து உதவினார் அருமை நண்பர் கவிஞர். ஜெயபாஸ்கரன்.
இணைந்து பணியாற்றினார் நண்பர் ஷ்யாம்.
v
Monday, September 21, 2020
தென்கச்சி சுவாமிநாதன்
கும்பகோணம் பள்ளியில் நடந்த துயரமான தீ விபத்துக்குப் பிறகு , தமிழக அரசு மறைத்த உண்மைகளை வெளிப்படுத்தி , ஆவணப்படுத்திய ஆவணத்திரைப்படம் "என்று தணியும் ?"
அது பற்றி அமரர் தென்கச்சி சுவாமிநாதன் எனக்கு எழுதிய மடல் .
Subscribe to:
Posts (Atom)