உறவுகள் ... பாட்டி 02

ஒரு அதிகாலையில் பாட்டியின் மரணம் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது . நான் அப்போது மதுரையில் இருந்தேன் . போக்குவரத்து வசதிகளும் , தகவல் தொடர்பு சாதனங்களும் இப்போது போலப் பெருகி இராத அந்த நாளில் , மதுரையில் இருந்து சென்னைக்குப் புறப்பட்டேன் . பகல் நேர ரயில்கள் எதுவும் இல்லை . ஆடி அசைந்து போகும் ஒரு அரசுப் பேருந்து அகப்பட்டது .அப்போதெல்லாம் மதுரைக்கும் சென்னைக்கும் பன்னிரண்டு மணி நேரப் பயணம் போக வேண்டும் .பேருந்து சென்னையை  நெருங்கும்போது ,பொழுது சரியத் தொடங்கி இருந்தது . தாம்பரம் தாண்டியதும் , மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்திற்கு அருகில் இறக்கி விடச் சொன்னேன் . நிறுத்தம் இல்லாத இடத்தில் கருணையோடு இறக்கி விட்டார்கள் . இறக்கி விடுகிற போது ,"இந்த கலை இலக்கிய இரவுல பேசுற கிருஷ்ணகுமார் தான நீங்க ? "என்று நடத்துனர் கேட்டார் . அவ்வளவு துயரத்திலும் ஏனோ ஒரு சின்ன சந்தோசம் ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியைப்  போலக் கடந்து போனது .

சாலையைக் கடந்து , மீனம்பாக்கம் ரயில்வே கேட்டைக் கடக்கிற போது நன்றாக இருட்டி விட்டது . இடது புறம் ஜெயின் கல்லூரியும் , வலது புறம் பின்னி நிறுவனமும் என் துயரத்தில் பங்கு பெறுவதுபோல இருளில் அமைதியாக நின்றன . அந்தப் பாதையெங்கும் காற்றைப் போல மௌனம் கலந்து கிடந்தது . அந்த மௌனத்தின் ஊடே , தனித்து நடந்து போனேன் .இரண்டு , மூன்று ஒற்றையடிப்பாதைகள் ஒன்று சேர்ந்த அகலத்தில் இருந்த பாதை அது . பாதை நேரே சென்று இடது புறம் ஒரு முறையும் , வலது புறம் ஒரு முறையும் தானே திரும்பி நங்கநல்லூருக்குள் நுழைகிறது . அப்போது , மாமா அங்கே தான் குடி இருந்தார் .

பாதை இடது புறமாகத் திரும்புகிற இடத்தில் , வலது கைப் பக்கத்தில் இருந்த மயானத்தில் எல்லோரும் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள் . வீடு வரை போக வேண்டிய அவசியம் இல்லாது போனது . எல்லோரையும் விலக்கிக்கொண்டு , சிதையில் ஏற்றப்பட்டப் பாட்டியைப் பார்த்தேன் . என்னைப் பார்த்ததும் மாமா சொன்னார் " பாத்தியா... இந்தப் பய வந்துட்டாம் பாரு .. அவ வச்சுருந்த பிரியம் அவனக் கொண்டாந்து சேத்துருச்சு ... பாத்துக்கடா " . அதற்கு மேலும் பேச முடியாமல் மாமா கலங்குவது உணர்ந்தேன் .

இறந்தவர்களின் முகங்களிலும் கூட , அவர்களது இறுதி நொடியின் போதான உணர்ச்சிகள் உறைந்து போய் விடுவதாக சிலர் சொன்னதுண்டு .
"சாந்தமா , அமைதியா , தூங்குறாப்புல இருக்கு "
"அடடா ... சிரிச்ச முகமால்ல இருக்கு "
இப்படி வார்த்தைகளை நிறைய இழவு வீடுகளில் கேட்டிருக்கிறேன் . பாட்டியின் முகத்தில்  தாள முடியாத வலியையும் ,கட்டுப்படுத்த இயலாத துயரத்தையும் அனுபவித்த பாவனை இருந்தது .இதே முகத் தோற்றத்துடன் இதற்கு முன்னும் , அவள் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் ஒரு முறை பாட்டியைப் பார்த்த நினைவு வந்தது . மேலும் எதுவும் சிந்திக்க வழி இல்லாமல் , பாட்டியின் முகத்தை மறைத்து  எருவாட்டிகளை அடுக்கினார்கள் .மாமா சிதைக்குத் தீ இட்டார் . 

எல்லோரும் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம் . பெட்ரோமாக்ஸ்  ஒன்றின் அடர்ந்த திட்டு வெளிச்சம் முன்னும் , பின்னும்  ஆடிய படியே எங்களுக்கு வழி காட்டியது .அதன் ஒளியும் , அது உருவாக்கிய நிழல்களும் என் நினைவுகளைப் போலவே முன் பின்னாகப் புரண்டது .

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் , பாட்டி இதே போல ஒரு முன்னிரவில் மதுரைக்குப்  பஸ்ஸில் வந்து இறங்கினாள். தல்லாகுளம் பெருமாள் கோவில் வாசலில் பஸ்ஸை நிறுத்தி , வீட்டுக்கு அழைத்துப் போகாமல் , நேரே மதுரை தத்தனேரி பெரிய மயானத்துக்கு அழைத்து வந்தார்கள் . பாட்டியின் வருகைக்காக இறந்து போன அம்மாவின் உடலோடு நாங்கள் மயானத்தில் காத்திருந்தோம் . சிதையில் கிடத்தப்பட்டிருந்த தன்  மகளின் முகத்தை உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டு , கொஞ்ச நேரம் மெளனமாக நின்றாள் பாட்டி . அவளது முகம் தாள முடியாத வலியையும் ,கட்டுப்படுத்த இயலாத துயரத்தையும்  சுமந்திருந்தது . நெற்றியில் அவளது வழக்கமான திருமண் கலைந்து இருந்தது . முகம் மரணமடைந்தவர்களின் முகம் போல இறுகிக் கிடந்தது . கொஞ்ச நேரத்தில் , அடி வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டு , "ராஜாத்தி ... ராஜாத்தி ..." என்று தன் மகளின் முகம் தொட்டுக் கதறி , மயானமே திகைக்கப் பெருங் குரலெடுத்து அழுதாள் பாட்டி . அவள் அடி வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டு அழுதது , அவள் மகளைச் சுமந்த இடத்தைப்  பழிப்பதாக இருந்தது .

இரண்டு நாளைக்குப்பிறகு, மாமா வேலை பார்த்த பிரபலமான ஆங்கில நாளிதழில் , பாட்டியின் மரணம் நான்கு வரிகளில் செய்தியாக வந்திருந்தது .எவ்வளவு பெரிய வாழ்க்கையையும்  நான்கே வரிகளில் சுருக்கி விடுகிற ஆற்றல் நமக்கு இருக்கத்தான் செய்கிறது .


                                                                                                           பாரதி கிருஷ்ணகுமார் 

உறவுகள் . . . பாட்டி - 01

அது  மனம் மயங்கிச் சரிந்து கிடந்த மாலை நேரம் .
என் தனிமைக்குள் நான் இணைந்திருந்த தருணம் .
அலுவலக அழைப்பு மணி ஒலித்தது .
அன்பு நண்பர்கள் அதிஷ்டாவும் , யுவ கிருஷ்ணாவும் வந்தார்கள் .
நீண்ட நேரம் பேசி சிரித்துக் கழிந்தது பொழுது .
இறுதியில் , புதிய தலைமுறைக்கு  "உறவுகள்" என்ற பொதுத் தலைப்பில் பாட்டி பற்றி ஒரு கட்டுரை கேட்டார்கள் . அன்றைக்கு இருந்த மன நிலையில் சம்மதித்தேன் . சிறப்பாக அதனைப் பிரசுரம் செய்தது புதிய தலைமுறை .
அந்த இதழ் எடுத்து வைத்தது எங்கோ இடிபாடுகளில் கிடக்கிறது .
அதன் கையெழுத்துப் பிரதி இன்று கண்ணில் பட்டது .
அதனால் அதை உங்களுக்கும் பார்க்கத் தருகிறேன்


பாட்டி 

"அம்பாளுக்கு " ஒவ்வொரு ஊரிலும் ,ஒரு பெயர் இட்டு வழங்குவது  போலத்தான் பாட்டிக்கும் .ஆயா , ஆச்சி ,அம்மாயி ,அம்மாச்சி ,அம்மம்மா ,அம்மாத்தா , என்று  வட்டாரத்திற்கு ஒரு விதமாய்க் கூப்பிட்டுக் கொள்ளுகிறார்கள் . பாட்டி என்பது எங்குமான பொதுப் பெயராகி இருக்கிறது . தனது தாய் அழைப்பதைப் போலவே , பாட்டியையும்  "அம்மா" என்று அழைக்கிற பேரக் குழந்தைகளும் உண்டு .எந்த ஊரில்  , எங்கு , எப்படிக் கூப்பிட்டாலும்  , அவள் எல்லா ஊர்களிலும் ஒரே மாதிரி உருவாகி , வார்ப்பாக நிற்கிறாள் .

தங்கள் குழந்தைகளிடம் , தாங்கள் காட்டிய  கண்டிப்பையும் அதிகாரத்தையும் கொண்ட ஒரு கரு நிழல்  தங்கள்  பேரக்குழந்தைகளின் மீது படிந்து விடக்கூடாது என்பதால் , எல்லாத் தாத்தாக்களும் , பாட்டிகளும் தங்கள்  பேரக் குழந்தைகளிடம்  பேரன்பைப் பொழிந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் . இளமையில் தாங்கள் செய்த தவறை , முதுமையில் , பிறர் செய்யாமல் தவிர்க்கும் , தடுக்கும் அனுபவத்தின் முதிர்ச்சியில் இருந்து தான் இந்த அன்பு ஊற்றெடுக்கிறது .

அம்மாவைப் பெற்ற அம்மாவை " அம்மம்மா " என்று தான் நாங்கள் எல்லோரும் கூப்பிடுவோம் . அம்மம்மாவுக்கு ஒரு மகள் , ஒரு மகன்  என இரண்டு குழந்தைகள் . நான் மகள் வழிப் பேரன் . ஒரே பேரன் . மூன்று பேத்திகள் . மகன் வழியில் இரண்டு பேரன்கள் , ஒரு பேத்தி என , பாட்டி ஏழு பேரக் குழந்தைகளுக்குச் சொந்தக்காரி .எல்லாக் குழந்தைகளையும் ஒன்றாகப்  பாவித்திருந்தாள்.

திருமணமான ஐந்தே ஆண்டுகளில் , இரண்டு  குழந்தைகளைக் கையில் தந்து விட்டு , கடும் வயிற்றுப்போக்கு நோய்க்கு ஆளாகி , எந்த வைத்தியமும் பலன் தராது , தாத்தா செத்துப் போய் இருக்கிறார் .தாத்தா செத்த பிறகு , நெற்றியில் செந்நிறத்தில் திருமண்ணும் , மூக்குத் தண்டின் மேல் பகுதியில் இரண்டு புருவங்களையும் இணைத்தொரு வெண்ணிறத் திருமண்ணும் பாட்டி இட்டுக் கொள்ளுவாள் .சிறிய , கூர்மையான அவளது அழகிய நாசிக்கும் , முகத்திற்கும் அது எப்போதும் மங்களகரமாகவே  இருந்தது .

நாங்கள் மதுரையில் இருந்தோம் . பாட்டி , சென்னையில் தனது  மகன் வீட்டில் இருந்தாள் . எண் 7, வேதகிரி மேஸ்திரி வீதி , சிந்தாதிரிபேட்டை , சென்னை என்ற முகவரியில் தான் பாட்டி குடி இருந்தாள். அந்த முகவரியில் இருந்து , அம்மாவுக்கு அவள் எழுதின கடிதங்கள் கணக்கில் அடங்காதவை . பெரும்பாலும் பென்சிலால் எழுதப்பட்டு , பேனாவால் முகவரி எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதங்கள் ஒன்றைக்கூட பாதுகாத்து வைக்காமல் போனோம் . பகல் வேளைகள் முழுவதும் புத்தகம் படிப்பது பாட்டிக்குப் பிரியமான நேரம் . படிப்பது அவளுக்குப் பெரும் விருப்பம் .

1940 களிலேயே  , தனது மகளை ஆசிரியப் பயிற்சிப் பள்ளிக்கு அனுப்பிப்  படிக்க வைத்த பெருமை பாட்டிக்கு உண்டு . பின்னாளில் , ஆசிரியப் பணி புரிந்த அம்மா , தனது சம்பளத்தில் இருந்து , என்னைத் தவிர யாருக்கும்தெரியாது பாட்டிக்குப் பணம் அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தாள் . ஒவ்வொருமுறை பணம்  அனுப்புகிற போதும் ," எங்க அம்மா தான என்னைப் படிக்க வைச்சா... " என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்ளுவாள் அம்மா .

பாட்டியும் , நாங்களும் வேறு  வேறு ஊர்களில் வாழ்ந்தது அழியாத நினைவுகளையும் ,வற்றாத பேரன்பையும் உருவாக்கியது . ஒவ்வொருமுறையும் சென்னையில் இருந்து மதுரைக்கு வருகிற போதெல்லாம் , சீர் கொண்டு  வருவது மாதிரி பத்துப் பன்னிரண்டு பெரும் பைகளோடு தான் வருவாள் . மதுரையில் இருந்து புறப்படுகிற போதும் , அதே போலச் சீர் கொண்டு போவாள் .அவள் மதுரைக்கு வருகிற போதும் . சென்னைக்குப் புறப்பட்டுப் போகிற போதும் , நாங்கள் ரயில்வே  ஸ்டேஷன் போகாமல் இருந்ததில்லை . எல்லோரும் பார்க்க , எதைப்பற்றியும் , யாரைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் எல்லாச் சந்திப்புகளையும் ,எல்லாப் பிரிவுகளையும் பெருகிய கண்ணீரால்  நிறைத்து விடுவாள் பாட்டி .ஒப்பனையற்ற , களங்கமற்ற அந்த அன்பை வேறு எந்த உறவிலும் கண்டடைய முடியாது .

இதனை எழுதுவதற்கு முன்பு , ஒரு முறை வேதகிரி மேஸ்திரித் தெருவில் நடந்து போக விரும்பினேன் . போனேன் .
அந்தத் தெருவும் , அதற்குப் போகிற பாதைகளும் , சுற்றி இருந்த வீடுகளும் முகம் தெரியாதபடி முற்றாக மாறி விட்ட சென்னையில் , ஏழாம் எண் கொண்ட பாட்டி வாழ்ந்த அந்த வீடு இன்னும் அப்படியே பெரிய திண்ணைகளுடன், அழிக் கம்பிகளுடன் அப்படியே என் நினைவுகளைப் போல அழியாமல் , மாறாமல் இருந்தது .மிக மிக மெதுவாக அந்த வீட்டைக் கடந்தேன் .

பாட்டியின் உரத்த குரலும் , அவளது தனித்துவமான சமையலின் மணமும் , பித்தளையில் செய்யப்பட சிற்றுரலில் அவள் வெற்றிலை இடிக்கிற சத்தமும் கேட்கத் தான் , உணரத்தான் செய்கிறது  மனது . சிற்றுரலில் இருந்து வெற்றிலையைச் சுழற்றி கையில் எடுத்து உருட்டுகிற லாகவமும்,இடித்துக் கொடுத்தால் அதிலிருந்து கிள்ளிக் கொடுக்கும் கருணையும்.... இப்போது நினைக்க உள்நாக்கு சிவக்கிறது அந்தப் பழைய வீட்டில் படியேறி உள்ளே போனதும் ,முதலில் வருகிற இடைகழியை அடுத்த முற்றத்தில் , இரண்டு மரத் தூண்களுக்கு இடையே கட்டப்பட்டிருக்கிற துணி காயப் போடுகிற கொடியில் அவளது  தூய வெள்ளை வாயில் ரவிக்கையும் , அரக்கு வண்ணத்தில் கருஞ் சிவப்புக் கட்டமிட்ட சின்னாளப் பட்டுப்  புடவையும் , அதே இடத்தில் காற்றில் ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறது .

வளையாத முதுகு அவளுக்கு . எங்கேயும் , எப்போதும் நிமிர்ந்து தான் உட்காருவாள் . முதுமையின் தடங்கள் அவள் தோற்றத்தில் இருந்ததே அன்றி , ஒரு போதும் அவளது இயக்கத்தில் இருந்ததில்லை . எவ்வளவு வேலைகள் இருந்தாலும் எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்வாள் . சளைக்கவோ, சலிக்கவோ அவளுக்குத் தெரியாது . உழைப்பின் பரவசத்தை ஜீவ சுபாவமாகக் கொண்டிருந்தாள் பாட்டி . எந்த வேலையானாலும் சுத்தம் அவள் இயல்பாகவே  இருந்தது ...

ஒரு சிறிய தவறு நடந்தாலும் , பெருங் குரலெடுத்துச் சண்டை போடும் அவளது குணத்தை யாருமே பாராட்டியதில்லை ."சின்ன சின்ன விசயத்துக்கெல்லாம் ஊரைக்கூட்டுவாளே " என்கிற பேர் அவளுக்கு எப்போதும் இருந்தது . மிக மோசமான முன் கோபக்காரி என்பது தான் , அவளைப் பற்றிய அறிமுகமாக எப்போதும் எல்லோருக்கும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது . அம்மாவே கூட இதனைச் சமயங்களில் சொல்லி இருக்கிறாள் . எனக்கும் அப்போது அப்படித் தெரிந்திருக்கிறது .

ஆனால் , அடைபடாத அவளது கோபத்தின் நியாயங்கள் இப்போது  தான் எனக்குத் தட்டுப்படுகிறது . தன் காலம் முழுவதும் எந்த விதமான பொய், களவு , சூது , அழுக்காறு , அவதூறு , என எந்த இழி குணத்தையும்  ஒருபோதும் அறிந்திராத , உணர்ந்திராத பாட்டியால்  எந்த மிகச் சிறிய தவறையும் சகித்துக்கொள்ள இயலவில்லை . தன் கூடு நோக்கி வரும் ஒரு பசித்த பாம்பைக் கண்ட தாய்ப் பறவை போல சிறகு துடித்துப்  படபடத்திருக்கிறாள் . அந்தப்  படபடப்பைத்தான் தான் கோபமென் று  நாம்  குறைபாட்டுடன்  புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம் .எல்லாக் குற்றங்களையும் , தவறுகளையும் பெருந்தன்மை , நாகரிகம் , பொறுமை என்னும் பாவனையில் சகித்துக்கொள்ள பழகி விட்ட நமக்கு  ஒரு தாய்ப் பறவையின் பரிதவிப்பு  புரிவது  சிரமமானது தான் .

ஒரு அதிகாலையில் பாட்டியின் மரணம் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது . நான் மதுரையில் இருந்தேன் . . . 



                                                                                                         (இன்னும் இருக்கிறது )

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனுக்குத் தர மாட்டானா என்ன ?

இரண்டாயிரத்து ஒன்பதாம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் துவங்கி தொடர்ந்து பதின்மூன்று மாதங்களுக்கு "சிந்தனை செய் மனமே " என்னும் தொடர் நிகழ்வை திருப்பூர் கருவம்பாளையத்தில் உள்ள அறிவுத் திருக்கோவில் ஏற்பாடு செய்தது .

அறிவுத் திருக்கோவில், மகரிஷி வேதாத்திரி அவர்களின்  ஞான மரபைப் பின்பற்றி, போற்றி வாழும் அன்பர்களின் சங்கமம்.

அந்தத் தொடர் நிகழ்வின் முதல் நிகழ்வைத் துவங்கி வைக்கும் மகத்தான, பெரும் பேறு எனக்கு அமைந்தது.

முதல் அமர்வில், எனது ஞான குருவும், மகாகவியுமான சுப்ரமணிபாரதியைப் பற்றி பேசப் பணித்தார்கள் ,

ஒரு ஹிந்துவுக்கு காசியைப் போல், ஒரு முஹம்மதியனுக்கு மெக்காவைப்  போல், ஒரு கிருஸ்தவனுக்கு ஜெருசலேம் போல் எனக்கு எட்டயபுரம்.

 என் உயிரை உருக்கி, மனம் கசிந்து , காதலாகிக் கண்ணீர் மல்கி என் ஆசானைப் பற்றி 29.11.2009 ஆம் நாள் நடந்த முதல் அமர்வில் பேசினேன் .ஆயிரத்துக்கும் மேலான எண்ணிக்கையில் பங்கு பெற்று , தங்கள் பங்கேற் பால் நிகழ்வுக்குப் பெருமை சேர்த்தார்கள் .

ஒரு தவம் போல உரையை அவதானித்தார்கள் . அப்படியான ஒரு சபையில் பேசுவது ஒரு சிறந்த அனுபவப் பொக்கிஷம் .

அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற அமர்வுகளில்,தமிழகத்தின் பெருமை மிக்க, அறிவிற் சிறந்த சான்றோர் பெருமக்களாகிய திருவாளர்கள் தமிழருவி மணியன்,  அறிவொளி, சுப. வீரபாண்டியன், கு.ஞானசம்பந்தன், நீலகண்டன், கனகசுப்புரத்தினம் எனப் பலரும் பேசிப் பெருமை சேர்த்தனர்.

முதல் அமர்வைத் தொடர்ந்து ஆறாவது அமர்வில் இந்தியத் தத்துவ  ஞான மரபின் மாபெரும் சிந்தனையாளன் சித்தார்த்த புத்தனைப் பற்றிப் பேச அழைத்தார்கள் . மீண்டும் ஒரு மகத்தான அனுபவம். இம்முறை கூட்டம் இரண்டாயிரத்தைத் தாண்டி இருந்தது .

 எனினும் அதே போலத் தவமிருந்த மேன் மக்கள் .இரண்டு தளத்திலும் நிரம்பி இருந்தார்கள் . ஒரு சிலர் தவிர எல்லோரும் குறித்த நேரத்தில் அரங்கில் இருந்தார்கள். சற்றே தாமதமாக வந்தவர்கள், வந்த தடம் தெரியாமல் கூட்டத்தில் கரைந்து கொண்டார்கள் .

புத்தனின் பூரண ஞானத்தை, அவன் பாமர மக்களின் மொழியில் பேசியதை, அவன் கடவுளை மறுத்ததை, தவத்தை, தேடலை அவைக்கு எடுத்து வைத்து, அவர்கள் புத்தனைக் காணச் செய்தேன்.

மீண்டும் வந்ததுஒரு வாய்ப்பு . அது இறுதியானதும், பதின்மூன்றாவதுமான நிகழ்வு . இம்முறை மகரிஷி வேதாத்திரி அவர்கள் முன் மொழிந்த பதினான்கு முக்கிய கோட்பாடுகளில் ஒன்றான "போரில்லா நல்லுலகு" என்கிற ஒன்றை மட்டும் முன் வைத்துப் பேசுவது எனப் பரஸ்பரம் பேசித் தீர்மானம் செய்தோம்.

இம்முறை முந்தைய நிகழ்வுகளையும் மிஞ்சி இருந்தது நிகழ்வு . அரங்கின் வெளியில் கூட அமர்ந்து , ஒரு சலசலப்பும் , சந்தடியும் இல்லாமல் பேசுவதை அவதானித்தார்கள் .

உலகில் நடைபெறும் அனைத்து வகையான போர்களையும் மகரிஷி எதிர்க்கிறார். அமைதி மட்டுமே மனிதனுக்கான வாழ் நெறி என்று தெளிவுற முழங்குகிறார் . ஆயுத வியாபாரமும், ஆயுத வியாபாரிகளுமே போர்களைப் பிரசவிக்கும் சாத்தான்கள் என்பதை மகரிஷி அறிந்திருந்தார். அதைத் தனது மொழியில் நேர்படச் சொன்னார். அதை விரிவாக, மேலும் வரலாற்றுச் செய்திகளோடு எனது பாங்கில் எடுத்து உரைத்தேன்.

ரொம்ப முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்லாமல் விட மாட்டேன். ஒவ்வொருமுறையும் நிகழ்வு முடிந்ததும் அமைப்பாளர்களில் ஒருவர் மேடைக்கு வந்து நமக்கு நன்றி சொல்லும் தருணம் ...

 அவர் மேடைக்கு வந்து நமது பெயர் , நமது குடும்பம் ,நமது செயல்பாடு இவைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகச் சொன்னதும், அரங்கில் இருக்கும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள்  ஒன்று சேர்ந்து , பிசிறின்றி , மனமுருக "வாழ்க வளமுடன்" என்று சொல்லும் விதம்.

 நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் தருணம் அது . மனம் , வெயிலில் வைத்த சாக்லேட் போல ஆகி விடும். அந்த மூன்று முறையும் , அந்தக்  குறிப்பிட்ட தருணத்தில் இறந்து போன அம்மாவின் நினைவு வந்து கொண்டே இருந்தது. இதைப் பார்க்கவும், கேட்கவும் அவள் இல்லாது போன துயரம் காரணமாக இருக்கலாம்.

எதையோ எழுத வந்து எங்கோ தன் போக்கில் , நினைவின் பெரு  வெள்ளம் இழுக்கிற பாதையில் ஓடுகிறது எனது  எழுத்து. லகான் இல்லாத குதிரையை எதை வைத்து இழுத்து நிறுத்துவது  ... அது தானாகத் தான்  ஓடி நிற்க வேணும் . நிற்கிறது.

அந்தப் பதின்மூன்று அமர்வுகளில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகளை  ஒலிக் குறுந்தகடாகப் {AUDIO CD } பதிவு செய்து  வைத்திருக்கிறார்கள். அதனைப் பெற விரும்புகிறவர்கள் எனது அருமை நண்பர் திருமிகு . அர்ஜுனன்  ( 99444 12888 )அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டால் , அவர் உங்களுக்கு வழி வகை செய்து தருவார் .

 எனக்கும், அதன் தொகுப்பொன்றை தருமாறு அவரிடம் கேட்டிருக்கிறேன் . அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனுக்குத் தர மாட்டானா என்ன ?

  

உரையின் சாரத்தை உணர்ந்து . . .

மே மாதம் முதல் நாள் ஈரோட்டில் உள்ள ஈ . பி  .ஈ .டி கல்வி நிறுவனத்தின் நிறுவனர்கள் தின விழாவில் பங்கு பெரும் வாய்ப்பு அமைந்தது .

ERODE BUILDERS EDUCATIONAL TRUST
 என்பதே    ஈ . பி  .ஈ .டி விரிவாக்கம் .

கட்டுமானத் தொழிலில் இயங்கும் நண்பர்களின் கூட்டுறவில் துவங்கப்பட்டு , நான்காம் ஆண்டை நிறைவு செய்கிறது அங்கு இயங்கி வரும் பொறியியல் கல்லூரி .

உயர் கல்வி நிறுவனத்தை நடத்தும் அவர்களே , அதே வளாகத்திற்குள் பள்ளிக் கல்விக்கான பணிகளையும் துவங்க வேண்டும் என அவர்களுக்கு ஆலோசனை சொன்னேன் . எனது ஆலோசனையைக் கடைப்பிடித்தால் அவர்களது எதிர்காலம் மேலும் சிறப்பாக அமையும் .

அன்றைய விழாவில் பேசிய காத்திரமான கருத்துக்களைப் பிரசுரித்த தினமலர் நாளிதழுக்கு எனது நன்றி .

எனது உரையின் சாரத்தை உணர்ந்து அதனைச் செய்தியாக்கிய அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த நிருபருக்கு என் மனமார்ந்த தனித்த நன்றி .  

மஸ்கட் - வீதியுலா 01

மஸ்கட் பெரிய பள்ளிவாசல் - உட்புறம்

Add caption

மஸ்கட் பெரிய பள்ளிவாசல் - வெளிப்புறம்

Add caption

இன்ஷா அல்லாஹ் . . .

அரபிக் கடலின் கிழக்குக் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள ஓமன்  நாட்டின் தலைநகரம் மஸ்கட் .அங்குள்ள பெரிய பள்ளிவாசலில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் இவை .

 பிரம்மாண்டம் , பேரழகு , தூய்மை அவைகளே அந்தப் புனிதமான வழிபாட்டுத் தளம் .

உலகின் ஆகச் சிறந்த வேலைப்பாடுகள் மின்னும் , சுத்தத்தின் தனித்த அடையாளம் . ஒரே சமயத்தில் பத்தாயிரம் பேர் வழிபாடு செய்யத்தக்க விதத்தில் அனைத்து வசதிகளும் செய்யப்பட அற்புதம் . பேரழகும் , பிரமிக்கத் தக்க வேலைப்பாடுகளும் கொண்ட அந்தத் தரை விரிப்பு இணைப்புகளே இல்லாத ஒரே விரிப்பு ஒற்றை விரிப்பு  . எந்த ஊரில் பாவு கட்டி, எப்படி நெய்து , எப்படிச் சுருட்டி.... இம்மி பிசகாத , மாறாத செய் நேர்த்தி . அதை உருவாக்கிய  கலைஞர்களை வியக்கிறேன் .


போன வேலைகள் எல்லாம் முடிந்த ஒரு நாளில் அருமைச் சகோதரர் ஜனாப் . முஹம்மது பஷீர் என்னை அங்கு அழைத்துப் போனார் . பஷீர் அன்பும் , அறிவும் நிறைந்த பண்பாளர் . பாலைப் பூக்கள் என்னும் சிறந்த கவிதை நூலின் ஆசிரியர் . மஸ்கட் தமிழ்ச் சங்கத்தின் மதிப்பு மிக்க நிர்வாகிகளில் ஒருவர் .


வெயில் ஏறிக் கொண்டிருந்த ஒரு காலையில் இந்தப் பள்ளி வாசலுக்கு என்னை அழைத்துப் போனார் . எத்தனை ஆயிரம் கார்கள் வந்தாலும் நிறுத்த ஏதுவாக இட வசதி. நிழல் தரும் மரங்களோடு அந்த இடம் முழுவதும் குளிர்ந்து இருந்தது . அத்தனையும் நன்கு வளர்ந்த வேப்ப மரங்கள் . வளாகம் முழுவதும் காய்ந்த சருகுகள் கூட இல்லாமல் தூய்மை, ஒரு நறுமணம் போலப் பரவிக் கிடந்தது . காரை விட்டு இறங்கும் வரை ஏதோ படித்துக் கொண்டிருந்த நான் , இறங்குகிற வரை  அந்தச் சுற்றுப்புறத்தைப்  பார்க்கவேயில்லை.


இறங்கி அந்தப் பள்ளிவாசலின் முகப்பில் நின்று அதனைப் பார்த்த நொடியில் எனது உடலெங்கும் , உச்சந்தலையில் இருந்து உள்ளங்கால் வரை பெரும் சிலிர்ப்பு பரவியது . அதை இப்போதும் என்னால் உணரத்தான் முடிகிறதே தவிர , எழுதி முடியாது . பள்ளிவாசலை முழுவதுமாகப்  பார்த்து விட்டு வெளியேறுகிற வரை அந்தச் சிலிர்ப்பு தொடர்ந்தும் , விட்டு விட்டும் என் மீது பரவிக் கொண்டே  இருந்தது .


அப்படித் தாள முடியாத பரவசம் எதனால் எனக்கு நிகழ்ந்தது என்பதை என்னால் இப்போதும் கண்டறிய முடியவில்லை . உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துக் கொண்டே இருந்தது மட்டுமல்ல ; கண்கள் சிவந்து கலங்கிக் கொண்டும் இருந்தது .  சகோதரர் பஷீர் வியப்போடும் , புன்னகையோடும் என் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார் . அப்போது பஷீர் தனது அலைபேசியில் பள்ளிவாசலின் மைய மண்டபத்தில்  எடுத்த புகைப்படங்களே இவை .


என்னைச் சிலிர்க்க வைத்த அந்தப் பள்ளிவாசலை, நான் எடுத்த புகைப்படங்களை அடுத்த பதிவில் இடுகிறேன் . இதே போல மேலும் இரண்டு அனுபவங்கள் எனக்கு இதற்கு முன்பும்  நேர்ந்து இருப்பதை நான் அந்தக் கணம் நினைத்துக் கொண்டேன் . பின் எப்போதாவது நான் அதை சொல்லக் கூடும் . இன்ஷா அல்லாஹ்.

உங்களைப் போன்ற ஆசான்கள் இருந்தால்...

உண்மையின் போர்க்குரல் - வாச்சாத்தி நான் இயக்கிய நான்காவது ஆவணத் திரைப்படம் . இதனைத் தமிழ்நாடு மலை வாழ் மக்கள் சங்கமே தயாரித்தது . சிறப்புற அதனை 30.09.2012 அன்று  வெளியீட்டும் எங்களைப் பெருமைப்படுத்தியது  . இது பற்றி எனது முந்தைய பதிவுகளில் நான் எழுதி இருக்கிறேன் .

இந்த ஆண்டு ஜனவரி மாத இதழில் அதற்கு ஒரு விமர்சனத்தைப் பிரசுரித்து எங்கள் பணியை அங்கீகரித்து , மேலும் பெருமை சேர்த்தது " செம்மலர் " இலக்கிய மாத இதழ் . செம்மலர் ஆசிரியருக்கும் , ஆசிரியர் குழுவுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி .

அந்த விமர்சனத்தை எழுதி இருந்தார் எப்போதும் என் மதிப்பிற்குரிய பேராசிரியர்  பி . விஜயகுமார் .அவருக்கும் எங்களது தனித்த நன்றி

பேராசிரியர் விஜயகுமாரை ஒரு உறுதி மிக்க தொழிற் சங்கத் தலைவராக நான் அறிவேன் . ஒரு ஆங்கில மொழிப் பேராசிரியராகப் பணி  புரிந்த அவர் மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழக ஆசிரியர்கள் மன்றத்தின் பொதுச் செயலாளராகத் திறம்படச் செயல் புரிந்தவர் .

ஆசிரியர்களின் கோரிக்கைகளுக்குப் போராடிய அவர் ஒட்டு மொத்த கல்வித் துறையின் மேம்பாடு குறித்து விரிவாக , ஆழமாகச் சிந்தித்தவர் . ஒரு கல்லூரியில் , உயர் கல்வித் துறையில் வேலை பார்த்த போதும் அடிப்படையான ஆரம்பக் கல்வி குறித்து மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர் .

ஆரம்பக் கல்வியின் அடிப்படைகளைத் தகர்த்து விட்டு , சிறப்பான உயர் கல்வி  அமைப்பை உருவாக்க இயலாது என்கிற அறிவார்ந்த புரிதலும் , தெளிவும் கொண்ட சிந்தனையாளர் .

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக  அனைத்து இந்தியக் குழந்தைகளுக்கும் எந்த விதமான பாகுபாடுமின்றி தரமான , சமமான , கட்டணமற்ற கல்வி தரப் பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையில் , முழக்கத்தில் , கொள்கையில் சமரசமில்லாத பிடிப்புக் கொண்டவர் .

தமிழகத்தில்  பள்ளிக் கல்வியின் நிலை , தரம் , தேவைகள் , உரிமைகள் என பல அம்சங்களை ஆராய்ந்த  "எனக்கு இல்லையா கல்வி ?' என்னும் எனது முந்தைய ஆவணப்படத்திற்காக அவரது சாட்சியத்தைப் பதிவு செய்யும் வாய்ப்பு அமைந்தது. எந்த "பந்தாவும்" இல்லாமல் பேட்டிக்கு ஒப்புக் கொண்டார் . குறித்த நேரத்தில் தயாராக இருந்தார் .

.அனைத்து இந்தியக் குழந்தைகளுக்கும் கல்வி என்ற கோரிக்கையின் நூறாண்டுக்கும் மேற்பட்ட வரலாற்றை , அதன் ஏற்ற இறக்கங்களை , அதனை முன்மொழிந்தவர்களை , எதிர்த்தவர்களை , அரசுகளின் அணுகுமுறைகளை , மோசடிகளை என எல்லாவற்றையும் கையில் ஒரு சிறு குறிப்பு கூட இல்லாமல் மடை திறந்த வெள்ளமென ஒரு மணி நேரம் சாட்சியமளித்து எங்களுக்கு ஒரு சேர வியப்பும் , அறிவும் ஊட்டினார் .

அவரது சாட்சியம் மட்டுமே ஒரு தனித்த ஆவணப் படமாகும் அளவு வரலாறும் , தரவுகளும் , செய்திகளும் கொண்டதாக இருந்தது .  இன்றைய பள்ளிக் கல்வியில் நிலவும் சமமற்ற போக்கை அவர் விவரித்த விதமே தனிச் சிறப்புடையது . ஆவணப் படத்தை இறுதிப் படுத்துகிற சமயம் அவரது சாட்சியத்தின் சில பகுதிகளைத்தான் படத்தில் சேர்க்க முடிந்தது .

மெல்லிய , உறுதியான , தெளிவான , குரலில் அவர் அதனை எங்களுக்கு அளித்தார் . நிறை குடம் அவர் . அப்போது அவரிடம் "நன்றி" என்ற ஒரு வார்த்தை தவிர எதுவும் நான் சொல்லவில்லை.

அத்தகைய மதிப்பு மிக்க மனிதர் வாச்சாத்தி ஆவணப் படத்தைப் பார்த்து விட்டு , ஒரு அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக என்னோடு அலைபேசியில் பேசினார் . கண்கள் கலங்க , கண்ணீர் பெருக அதனைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார் . அதன் உருவாக்கத்திற்காக எங்களை  மனசார வாழ்த்தினார் . சில வரலாற்றுச் சம்பவங்களைக் குறிப்பிட்டு அவைகளையும் நீங்கள் படமாக்க வேண்டும் . அது உங்களால் முடியும் என்றார் .

அறிவும், தெளிவும், சிந்தனையும், செயலும் மிக்க உங்களைப்  போன்ற ஆசான்கள் இருந்தால்... அவர்களது வழிகாட்டுதலும் வாழ்த்தும் இருந்தால் எங்களால் எதுவும் முடியும் ப்ரொபசர் விஜயகுமார் .

பாழும் திருவுளமே பாழும் திருவுளமே ...

நேற்றைய பதிவொன்றில் புதுகை தனிக்கொடியின் மகத்தான , மனம் கலங்கி அழ வைத்த  பாடல் பற்றி எழுதி இருந்தேன் .அந்தப் பாடலைத் தந்திருக்கிறேன் . மேலே தந்திருப்பது அந்த ஆவணப் படத்தின் முகப்பு .

ஒரு பனை உயரத்தில்,  சின்னஞ் சிறு தூக்கணாங்குருவி தன் குஞ்சுக்கு மிகப் பாதுகாப்பான ஒரு கூட்டைக் கட்டி வைக்கிறது . ஆனால் மனிதன் ... இன்னும் இப்போதும், தன் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பான ஒரு உலகத்தை உருவாக்கவே இல்லை .

என் ஆருயிர் நண்பனும் , ஒரு கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியனுமான இரா \. பிரபாகர் இந்தப் பாடலுக்கு இசை அமைத்துத் தானே பாடி பாடலுக்கு எல்லையற்ற மதிப்பும் , துயரும் தந்து என் உயிரை உருக்கினான் .

அதன் காட்சி வடிவத்தை இங்கு பதிவிட முயலுகிறேன் .


பாடல்
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

சொல்ல மனம் துடிக்குதே தேமித் தேமி - எங்க
புள்ளக் கறி கேட்டது எந்தச் சாமி ?

பாழும் திருவுளமே  பாழும் திருவுளமே
வாழப் பிடிக்கலையே சோழப் பெருநிலமே 

இப்ப அழச்சது போல் இருக்கு எம் புள்ள முகம் 
எப்பத் திரும்பி வரும் என் வீட்டுத் தங்க ரதம் 

தவழ்ந்த வாசம் இன்னும் தரை விட்டுப் போகலியே - கண் 
வளர்த்த தொட்டில் இன்னும் காத்தசஞ்சும் ஆடலியே 

பால் வாசம் மாறுமுன்னே பால் ஊத்த விட்டீகளே 
தங்கத்தைக் கருக விட்டுச் சாம்பலைத் தான் தந்தீகளே 

மாடு  அலறலியே வழிப் பூனை மறிக்கலயே
மாட விளக்கு அணைஞ்சு மரணத்தைச் சொல்லலியே 

காட சாக்குருவி கத்தித் தொலைக்கலியே -எங்
குடி கவுறப் போகுதுன்னு கவுளியும் சொல்லலியே  

படு களத்தில் மாண்டிருந்தா பாவி மனசாறிவிடும் 
இடி மின்னல் விழுந்திருந்தா விதியோன்னு போயிருக்கும் 

பத்திய கொலைத் தீயில் பால் நிலவு அவுஞ்சிருச்சே 
வெத்தல கொடிக்காலில் கொழுந்தெல்லாம் கருகிருச்சே 

எம் புள்ள என்னோட இருந்த ஒரு பொழுத 
திருப்பித் தந்திடுமா தீர்ப்பெழுதும் கச்சேரி 

களவுக்கும் காவுக்கும் கன்னக்கோல் வச்சுருக்கும் -இந்த 
எழவெடுத்த கல்விக்கு என்னைக்குக் கருமாதி  

மௌனமாகக் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டே . . .

இரண்டாயிரத்து நான்காம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் பதினாறாம் நாள் அந்தப் படு பாதகம் நடந்தது .

கும்பகோணம் பள்ளியொன்றில் நடந்த தீ விபத்தில் 94 குழந்தைகள் கருகிச் சாம்பலானார்கள் .

அரசும் , அதிகார வர்க்கமும் அழுது கொண்டே , ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டே , நிவாரணத் தொகையை வேக வேகமாகப் பட்டுவாடா செய்து கொண்டே , மகத்தான பொய்களை அவிழ்த்து விட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். அரசு ஒரு நீதி அரசரின் தலைமையில் ஒரு விசாரணைக் கமிஷன் அமைத்தது .எல்லாப் பள்ளிகளிலும் உள்ள கீற்றுக் கொட்டகைகளை அகற்றச் சொன்னது .

மத்திய , மாநில அரசியல் வாதிகள் , அதிகாரிகள்  அறிக்கைகளில் அழுத வண்ணம் கும்பகோணத்தைச் சுற்றித் திரிந்தார்கள் . அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் குழந்தைகளை இழந்த பெற்றோர்களுக்கென தனிக் குடியிருப்பை உருவாக்கித் தருவதாக உறுதியளித்தார் . எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கு ... பிறகு .... ஒருவரையும் காணோம் . ஒன்றையும் காணோம் .


இன்னும் நடக்கிறது வழக்கு . பள்ளிக்கூடம் நடத்த அரசு வகுத்துள்ள விதி முறைகளைப் பின்பற்றாத பள்ளி நிர்வாகம் ... விதி முறைகளுக்கு மாறாக பள்ளி இயங்க லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு அனுமதி அளித்த கல்வித் துறை , வருவாய்த் துறை , தீயணைப்புத்துறை , பொதுப்பணித் துறை அதிகாரிகள் இவர்கள் தான் முதன்மைக் குற்றவாளிகள் . இதை அறிந்து கொள்ள ஓரறிவு இருந்தாலே போதுமானது .ஆனால் ஒன்பது அறிவு கொண்ட அரசுக்கும் , நீதி மன்றத்திற்கும் குற்றவாளிகள் யாரென்று கண்டு , அறிந்து தீர்ப்புச் சொல்ல இன்னும் காலம் தேவைப் படுகிறது . இன்னும் நடக்கிறது வழக்கு .

விபத்து நடைபெறுவதற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு தான் பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரகம் அந்தப் பள்ளிக்கு அந்த ஆண்டுக்கான அங்கீகாரத்தை வழங்கி உள்ளது . அதாவது 11.07.2004 அன்று ஆணை தரப்பட்டுள்ளது . 11.07.2004 அன்று ஒரு வேலை நாள் அல்ல . அது ஒரு ஞாய்ற்றுக் கிழமை .

இந்த உண்மை போல , இந்த நிகழ்வின் பின்னே இருந்த வேறு பல உண்மைகளையும் ஆவணப் படுத்த விரும்பி , சம்பவம் நடந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் குடந்தை போனேன் . இந்தத் துயரத்தை உணர்த்தும் பாடல் ஒன்றை ஆவணப் படத்தில் இடம் பெறச் செய்ய வேண்டுமெனவும் விரும்பினேன் .

பாடல் எழுதுமாறு நண்பனும் , கவிஞனும் ஆன புதுகை தனிக்கொடியை அழைத்தேன் . என்னவெல்லாம் பாடலில் இடம் பெறவேண்டிய செய்திகள் என்று விவரித்தேன் . கேட்டுக் கொண்டார் . ஐந்தாறு பல்லவிகள் எழுதிக் கொடுத்தார் . எனக்கு எதுவும் பிடிக்கவில்லை . அவர் அலுக்காமல் மேலும் எழுதினார் . எனக்கு அதுவும் போதுமானதாயில்லை .

இந்த சந்திப்பு சென்னையில் நடந்தது . அடுத்த வாரத்தில் குடந்தையில் படப்பிடிப்பு நடக்கிற இடத்திற்கு வந்து , அங்கே எழுதித் தருவதாகச் சொன்னார் கவிஞர் . ஒப்புக்கொண்டேன் .

அடுத்த வாரம் படப்பிடிப்புக்கு வந்தார் . கண்ணீரும் , துயரமும் பொங்கிப் பெருகும் அந்த பாவப்பட்ட பெற்றோர்களின் பேட்டியை நாங்கள் பதிவு செய்வதை கண்கள் கலங்க பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார் . ஒரு சொல் கூடப் பேசவில்லை .

அன்றைய இரவு விடுதியில் , எனது அறையில் வந்து சேர்ந்து கொண்டார் . இரவு முழுவதும் அவர் உறங்கவே இல்லை . நானும் தான் . அதிகாலை மூன்று மணிவாக்கில் எழுந்து வெளியில் போனார் . நான் உறங்கிப் போனேன்.ஐந்து மணி வாக்கில் என்னை எழுப்பினார் . " சார் .. பாட்டு எழுதிட்டேன் ... படிக்கவா ? " என்றார் .

படிங்க என்றேன் . வழக்கத்திற்கு மாறான கனத்த , கட்டைக் குரலில் படித்தார் ..." சொல்ல மனம் துடிக்குதே தேமித் தேமி - எங்க
     புள்ளக்  கறி கேட்டது எந்தச் சாமி ?  
எனத் துவங்கிய அந்தப் பாடலை அவர் முழுவதுமாகப் படித்து முடித்த பிறகு மிக நீண்ட நேரம் இருவரும் மௌனமாகக் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டே இருந்தோம் . அந்த மகத்தான பாடலைத் தனியே உங்களுக்கு வாசிக்கத் தருகிறேன் .
  

இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும் முத்தமிழ் விழாக்கள் .

இரண்டாயிரத்து மூன்றாம் ஆண்டு , பெப்ரவரி இருபத்தி ஆறாம் நாள் சென்னை கிண்டியில் உள்ள செல்லம்மாள் மகளிர் கல்லூரியில் நடைபெற்ற முத்தமிழ் விழாவில் பங்கு பெறுகிற நல் வாய்ப்பு அமைந்தது . 

ஆயிரத்து இரு நூறுமாணவிகள் கூடி இருந்த அரங்கு நிறைந்த கூட்டம் . துவக்கத்தில் இருந்த சில சலசலப்புகள் அடங்கியதும் நிகழ்வு உயிர் பெற்றது .

மிக எளிய , நடுத்தரக் குடும்பத்து மாணவிகள் தான் அதிகம் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது . பொதுவாக நகர்ப் புறத்துக் கல்லூரிகளில் காணப்படும் பணக்காரத்தனம் இல்லாத எளிமை எங்கும் தென்பட்டது மிகுந்த மகிழ்வைத் தந்தது . ஒரு மணி நேரம் மகாகவி பாரதியை அவர்களுக்கு , அவர்களின் மொழியில் அறிமுகம் செய்தேன் . இன்றைய சம கால நிகழ்வுகளோடு , அதனைப் பொருத்திப் பேசினேன் .

உரிய எதிர் வினைகளோடு எனது உரையை மாணவிகள் அங்கீகரித்தார்கள்.

எனது உரையைத் தொடர்ந்து அன்பு நண்பர் . முனைவர் கார்த்திகேயனின் இயக்கத்தில் நிகழ்ந்த பாரதி குறித்த நாட்டிய நாடகம் மிகுந்த பாராட்டையும் . அங்கீகாரத்தையும் பெற்றது .அடையாறில் உள்ள டாக்டர் எம் ஜி ஆர் - ஜானகி கலை அறிவியல் கல்லூரி மாணவிகள் அறுபது மாணவிகள் அதில் பங்கேற்று இருந்தார்கள்.  நவீன நாடகத்தின் உத்திகளை இந்த நாட்டிய நாடகத்தில் இணைத்து இருந்தது தனிச் சிறப்பு .  ஒன்றரை மாதக் கடின உழைப்பில் உருவாகி இருந்தது நாடகம் . முனைவர் கார்த்திகேயன் மிகச் சிறந்த நடிகரும் கூட . " அண்ணாமலை" என்ற பெயரில் வந்த மிகப் பிரபலமான தொலைக் காட்சித் தொடரில் " சூதாடிச் சித்தன் " என்னும் பாத்திரத்தில் ஜொலித்தவர் .

தமிழகத்தின் அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் அரங்கேற்றம் செய்யும் தகுதியுடன் இருந்தது நாடகம் .இது போன்ற தரமும் , தகுதியும் வாய்ந்த நிகழ்வுகளை நடத்தும் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை அருகி வருவதை நான் அறிவேன்.

எந்த அறிவுத் திறனும் தகுதியும் அற்ற , வெறுமனே  ஏதேனும் ஒரு ஊடகத்தின் மூலம் பிரபலமான மூடர்களைக் கொண்டாடும் இந்தக் காலத்தில், செல்லம்மாள் கல்லூரியின் முனைப்பைப் பாராட்டத் தான் வேண்டும்.

மிகச் சிறப்பாக கல்லூரி முதல்வருக்கும் , தமிழ்த் துறைக்கும் எனது நெஞ்சம் நிறைந்த மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். அவர்களது அன்பான உபசரிப்பும் , பாங்கும் எப்போதும் என் நன்றிக்குரியது .நிகழ்வில் பங்கு பெற எனது பெயரை முன் மொழிந்த பேராசிரியை திருமதி . தமிழரசி முத்துப்பாண்டியன் அவர்களுக்கு எனது தனித்த நன்றியும் , வணக்கமும். மொத்தத்தில் பாரதிக்குப் புகழும் , பெருமையும் சேர்ப்பதாக எல்லாமே அமைந்தது . இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும் முத்தமிழ் விழாக்கள் .

நான் எப்போதும் கொடுத்து வைத்தவன்

நூலின் முதல் பிரதியை வெளியீட்ட பிறகு , கவிதை நூல் குறித்து மற்ற நண்பர்கள் பேசுவதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன் .

எனக்கு முன் எப்போதும் அறிமுகமில்லாத அந்தப் பெண் குழந்தை மேடையேறி வந்து என்னோடு உரையாடத் துவங்கினாள்.

அது நண்பன் சென்றாயனின் மகள் என்று அறிந்து கொண்டேன் .

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், ஏதோ முன்பு பேசிக் கொண்டிருந்து பாதியில் நிறுத்திய உரையாடலைத் துவங்குவது போலத் துவங்கியது அவளது உரையாடல் .

ஒலிபெருக்கியின் ஓசையில் அவளது குரல் எனக்கு சரியாகக் கேட்க இல்லை. குழந்தையோ முன் வரிசையில் அமர்வதற்கு இடம் தேடிக் கொண்டே என்னோடு பேசிக் கொண்டிருந்தாள் .

முன் வரிசையில் காலி இருக்கைகள் ஏதுமில்லை . என் மடியில் உட்கார அழைத்தேன் . அதற்காகவே காத்திருந்தது போலத் துள்ளி மடியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

"நீங்க பேசுவீங்களா ? "என்றாள்.
" நாம் அப்புறமாப் பேசுவேன் "
குழந்தையின் முகத்தில் மிகுந்த சந்தோசம் .
பேச மாட்டேன் என்று சொல்லி இருந்தால் ரொம்ப சந்தோசம் அடைந்திருப்பாள் என்று இப்போது தோன்றுகிறது .

அடுத்த கேள்வி ... " உங்களுக்குத் திருக்குறள் தெரியுமா ?"
"தெரியாது" என்றேன் .
 அவளுக்கு அளவற்ற சந்தோசம் .
" எனக்குத் தெரியும் " என்றாள்.

எதற்கும் காத்திராமல் திருக்குறள் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.
அவளது மழலை மொழியில் ஆசான் வள்ளுவன் உயிர் பெறத் துவங்கினான் .
அவன் தானே மழலை மொழியின் பெருமை பேசியவன் .
அதே மழலை மொழி அவன் பெருமை பேசுகிறது .

மூச்சு முட்ட , மழலைத் தமிழ் நடனமாட பத்துத் திருக்குறள்கள் .
என் மனதுள் புது வெள்ளமாய்ப் புரண்டது மகிழ்ச்சி . எனக்குத் தெரியாத ஒன்றை எனக்குச் சொல்லித் தந்த பெருமிதம் அவள் முகத்தில் பரவிக் கிடந்தது . வந்த வேலை முடிந்த நிறைவு அவளுக்கு .

பிறகு ,அவ்வப்போது வருவதும் , பேசுவதும் , போவதுமாக  இருந்தாள்.

அத்தனை பேர் இருந்த மேடையில் அவள் என்னைத் தேர்வு செய்து
என்னோடு பேசியது எனக்கு வாய்த்த வரம் .
குழந்தைகள் உங்களைத் தேர்வு செய்ய நீங்கள் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் . நான் எப்போதும் கொடுத்து வைத்தவன் என்பதெனக்குத் தெரியும் .

குழந்தையின் பெயர் மதிவதனி .
 

உருவி எடுக்கப்பட்ட கனவு நூல் வெளியீடு ...

முதல் பிரதியை நான் தர , அதனைப் பெற்றுக் கொள்ள தனது மூன்றாம் வகுப்பு ஆசிரியை திருமதி எம் . அன்னத்தாய் அவர்களை அழைத்து வந்திருந்தான் சென்றாயன்

தனது ஆசிரியரைத் தேடிக் கண்டு பிடித்து இந்த விழாவுக்கு அழைத்து வந்திருந்தான் சென்றாயன் .

அவரைப் பற்றிய அவனது நினைவுகளை இந்தப் பத்திக்கு கீழே அவனே எழுத வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன் . அவன் எழுதாவிட்டால் அப்புறமாக நானே எழுதத் தான் வேண்டும்

தனக்கு எழுதக் கற்றுக் கொடுத்தவரை , தனது கவிதை நூலைப் பெற்றுக் கொள்ள அழைத்த அந்தப் பேரன்பு எனக்கு மிகுந்த உவகை அளித்தது .

நூலை வெளி இடுகிற மகிழ்வும் , மிகத் தகுதியான ஒருவரிடம் முதல் பிரதியைத் தருகிறோம் என்கிற பெருமிதமும் மனதுள் கூடிக் கொண்டது .

எல்லாம் நண்பன் தந்த அன்பு , அங்கீகாரம் , அற்புதம் , பெருமிதம் .

நான் ஒரு அழகிய மஹா கவி பாரதியின் திரு உருவப் படத்தை என் நண்பனுக்குப் பரிசளித்தேன் .

நான் அந்தப் புறாவாக இருக்கிறேன்

"உண்மையின் போர்க்குரல் -வாச்சாத்தி" ஆவணப் படத்தின் வெளியீட்டு விழா கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் முப்பதாம் நாள் சென்னையில் நடந்தது .

 பாரி முனையில் உள்ள ராஜா அண்ணாமலை மன்றத்தில் நடந்தது . அரங்கு நிறைந்த மிகப் பிரம்மாண்டமான நிகழ்வு .

உணர்ச்சிப் பெருக்கும் , தோழமை உணர்வும் அரங்கு முழுவதும் ததும்பி நின்றது .

 வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் வரிசையில் நின்று ஆவணப் படத்தின் பிரதிகளை வாங்கியதை , மிகுந்த பெருமித உணர்வுடன் பார்க்க எனக்கு வாய்த்தது .அன்றே ஐநூறு பிரதிகள் விற்றுத் தீர்ந்தது.

மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அகில இந்திய பொதுச் செயலாளர் அருமைத் தோழர் பிரகாஷ் காரத் ஆவணப் படத்தை இயக்கியமைக்காக ஒரு அழகிய நினைவுப் பரிசினை உவந்து அளித்தார் . பரிசளித்த அவருக்கும் , பரிசினைத் தேர்வு செய்த தமிழ் நாடு மலை வாழ் மக்கள் சங்கத்திற்கும் என் நெஞ்சம் நிறைந்த நன்றி

 ஒரு மலை வாழ் சிறுவனின் தோளில் அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் புறா
நம்பிக்கையோடும் , அன்போடும், பாதுகாப்பு உணர்வோடும் காணப்படுகிறது.

இப்போது அந்தச் சிறுவன் எனக்கு தமிழ் நாடு மலை வாழ் மக்கள் சங்கமாகவும்  , நான் அந்தப் புறாவாகவும் இருக்கிறோம் .

காடு போலப் பூத்துக் கிடக்கிறது . . .

என் ஆருயிர் நண்பனும் , அருமைத் தோழனுமான சென்றாயனின் கவிதை நூல் வெளியீட்டு விழா மதுரை , திருப்பரங்குன்றம் பதினாறு கால் மண்டபத்தின் முன்பாக , பெப்ரவரி மூன்றாம் தேதி  திறந்த வெளியில் நடந்தது .
நூலின் முதல் பிரதியை வெளி இட்டுப் பேசினேன் .

விழாவில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் மிக மிக அதிகம் . என் அன்பு நண்பன் , காமிராக் கலைஞன் மகேஷ் எடுத்துக் குவித்துக்கொண்டே இருந்தான் .  

ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு இத்தனை பார்வையாளர்கள் என்கிற அதிசயம் மதுரையில் மட்டும் தான் நடக்கும் .

இரு நூற்று ஐம்பது பிரதிகள் அன்றே விற்றது என்பதும் , இன்னொமொரு அதிசயம் .

ஆனால் , இந்த இரண்டு அதிசயங்களுக்குப் பின்னே ஒரு இருபதாண்டு கால நட்பும் , உறவும் , தோழமையும் ஒரு காடு போலப் பூத்துக் கிடக்கிறது . அதை நானும் , சென்றாயனும் இணைந்து , உருவாக்கிக் காத்து வருகிறோம் .

அன்று நான் மிக சிறப்பாகப் பேசினதாக நிறைய நண்பர்கள் சொன்னார்கள் .
மனம் கனிந்து , கசிந்து ,ஒன்றில் ஈடுபடுகிறபொழுது , அது சிறப்பாக அமைவதில் வியப்பேதுமில்லை . அப்படித்தான் அந்த நாளும் , அந்த நிகழ்வும் , அதற்கு அடுத்தடுத்த நாட்களும் அமைந்தது .

"உருவி எடுக்கப்பட்ட கனவு" என்று தலைப்பிடப்பட்ட அந்தக் கவிதைத் தொகுதி , அந்த விழா , இது பற்றி பேச இன்னும் நிறைய இருக்கிறது எனக்கு .
பேசுவேன் இனி வரும் நாட்களில் ...